Κρίση, ψυχολογία και άλλα ευτράπελα (μέρος Β)

Προχθές ημέρα Τρίτη έμελλε να γίνουν πολλές λυτρωτικές αποκαλύψεις! Καμιά φορά, όταν παίρνεις το θάρρος να μοιραστείς κάτι που έως τότε, ήταν πολύ δικό σου και που για το μέσο άνθρωπο θεωρείται ταμπού, συμβαίνουν αναπάντεχες εξελίξεις, όπως η προχθεσινή.

Ως γνωστών, λατρεύω το χορό και στην ομάδα που είμαι εγγεγραμμένη, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω άτομα με ανοιχτό μυαλό, που όμως διστάζουν να κάνουν το πρώτο βήμα και να πούν κάτι για τον εαυτό τους. Προχθές λοιπόν, μετά τη χαρούμενη ζάλη του χορού, σταθήκαμε 4-5 κοπέλες σε έναν ενδιάμεσο χώρο του νεοκλασσικού κτιρίου για να κουβεντιάσουμε χαλαρά. Κουβέντα στην κουβέντα, ήρθε στο προσκήνιο η οικονομική κρίση που αφορά όσο κανένα τη δική μου γεννιά και που πλήττει ανεπανόρθωτα το ηλικιακό μου γκρούπ, των 25-30.

Αφού λοιπόν καθήσαμε γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι, πειράζαμε η μία την άλλη πώς μας θύμιζε κάτι από group therapy! Ε, αυτό ήταν. Λίγο η κρίση, λίγο η εικόνα μας στυλ ομαδικής θεραπείας, με οδήγησε να πώ με θάρρος ότι ρε παιδιά σα να έχω λίγα ψυχοσωματικά το τελευταίο διάστημα, πότε κρίση πανικού που την διαχειρίζομαι βέβαια, πότε κάνας πόνος στην καρδιά και ότι όλο αυτό μου χαλάει το κέφι για ζωή καμιά φόρά! Το εντυπωσιακό δεν ήταν ότι μοιράστηκα αυτό το γεγονός με τα κορίτσια, αλλά ότι η κάθε μία από αυτές (και τις 5 μας) είχε να διηγηθεί το δικό της αγώνα με τις κρίσεις πανικού, τα ψυχοσωματικά και την κατάθλιψη! Είχα γουρλώσει τα μάτια και άκουγα λέξη-λέξη όσα μοιράζονταν τα κορίτσια στο στρογγυλό τραπεζάκι, μετά τον χορό.

Δεν είμαστε κάν φίλες, απλά γνωστές και όμως αφού εξέφρασα πρώτη αυτό που μου συμβαίνει, η κάθε μία είπε την δική της ιστορία!! Κάποιες δεν άντεξαν μετά τις αποκαλύψεις και βρήκαν στα γρήγορα μία δικαιολογία για να αποχωρήσουν (ίσως ένιωσαν ένοχα που είπαν το «μυστικό» τους, που όμως μόνο μυστικό δεν είναι τελικά).

Η μία λοιπόν κοπέλα, ετών 24, υγιέστατη κατά τα άλλα, αφού μου έδειξε τις φλέβες στα πόδια της και ότι πρήζονταν τρομερά από το απίστευτο άγχος που έχει, συνέχισε μιλώντας μου για τις ταχυκαρδίες που την πιάνουν συνέχεια, τις κρίσεις πανικού που αντιμετωπίζει και την απίστευτη νευρικότητά της, η οποία παραστατικά απέδωσε τα παραπάνω σωματικά της συμπτώματα στις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής! Είχα ήδη συμφωνήσει μαζί της και ένιωθα πως δεν είμαι η μόνη που το νιώθει αυτό τελικά!

Η επόμενη κοπέλα, η οποία ήταν η μόνη που εργαζόταν στο αντικείμενο των σπουδών της, αρκετά διστακτικά κ με το σταγονόμετρο μας είπε πώς επί έναν χρόνο έπαιρνε αντικαταθλιπτική αγωγή σε συνδυασμό με ηρεμιστικά και πώς της βοηθούσε τις συνάψεις στον εγκέφαλο. Γελούσε, είπε, τότε σχεδόν συνέχεια με το παραμικρό και πώς ένιωθε φοβερά. Μετά, έπρεπε να φύγει..

Στη συνέχεια, η κοπέλα που είναι ίσως περισσότερο φίλη μου, μας αφηγήθηκε με αρκετή άνεση πώς το περασμένο καλοκαίρι την πήγαν οι γονείς της σε ψυχολόγο γιατί ήταν χαλιά. Πήρε και αυτή αντικαταθλιπτική αγωγή για 2 μήνες και μετά την σταμάτησε μόνη της επειδή σκέφτηκε πώς «για ποιό λόγο να παίρνω φάρμακα για να νιώθω καλά?». Ενημέρωσε, είπε, τον γιατρό της και εκείνος συμφώνησε.. Φέτος όμως συνεχίζει να μην είναι καλά ψυχολογικά, γελάει νευρικά χωρίς ουσιαστική αφορμή, φέρεται σπασμωδικά, συγκρούεται με τη μητέρα της, η οποία της λέει από το τηλέφωνο να κάνει επιτέλους μία σοβαρή σχέση με προοπτική για γάμο, να μήν μπλέκει με μικρότερους από αυτήν άντρες και φυσικά όλο αυτό την κοπέλα την πιέζει.

Μετά, εγώ. Κρίσεις πανικού από 17 χρονών και μία καταθλιψούλα στα 24. Είχα τρομερή δύσπνοια και τελικά 6 συνεδρίες σε μία καλή ψυχολόγο ήταν αρκετές για να με βοηθήσουν να διαχειρίζομαι τις κρίσεις πανικού μου! Εκτοτε είμαι μιά χαρά αλλά φέτος και εγώ νομίζω πώς παρακουράστηκα ψυχολογικά με όλη αυτή τη δυσπραγία σε όλα τα επίπεδα!

Η πέμπτη κοπέλα, η μικρότερη της παρέας, ετών 19, μας είπε πώς σκέφτονται με τους γονείς της να φύγουν όλοι μαζί στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον. Η ίδια δεν έχει πέσει θύμα (ακόμα) της κατάθλιψης και άλλων αγχωτικών διαταραχών (ευτυχώς) και της ευχήθηκα τα καλύτερα σε περίπτωση που φύγουν έξω!! Νομίζω πώς θα είναι σωτήρια λύση για ένα νεαρό κορίτσι με όλα τα όνειρά του μπροστά!

Είμαι στην αμήχανη θέση να βλέπω τον εαυτό μου, αλλά και τους φίλους μου να πολεμάμε καθημερινά με τη ζούγκλα του σήμερα, να κάνουμε αγώνα διαβίωσης (την επιβίωση λίγο-πολύ την έχουμε τακτοποιήσει καθώς δεν άκουσα καμία να πεί δεν έχουμε να φάμε ή πού να κοιμηθούμε και αυτό φυσικά χάρη στους γονείς μας που έστω με περικομμένες συντάξεις μπορούν να παρέχουν στέγη και τροφή).

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που όλες οι δωρεάν ομάδες των κατά τόπους συλλόγων, έχουν γεμίσει με κόσμο από 15 έως 80 ετών, καθώς με ελάχιστα ή και καθόλου χρήματα λειτουργούν ψυχοθεραπευτικά και ανακουφίζουν από πεσσιμιστικά συναισθήματα. Ασε που είναι μία μοναδική ευκαιρία για να κάνει κανείς φιλίες με ανθρώπους που ίσως βιώνουν αντίστοιχες καταστάσεις και ναί, είναι υπέροχο να υπάρχουν ατόμα που μπορούν να καταλάβουν πώς νιώθεις και να συνειδητοποιήσεις πώς δεν είσαι μόνος/η απέναντι στην κρίση!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.