Οταν δεν φταίς εσύ, αλλά ο τρόπος που εκείνος μεγάλωσε

Από τότε που ξεκίνησε να με απασχολεί το θέμα των σχέσεων, των προσωπικών, τα χαστούκια παύλα μαθήματα μου ερχόντουσαν ένα-ένα και το καθένα από αυτά, όσο αθώο και αν φαινόταν, ήταν ισχυρό και με πλήγωνε, μα πιό ισχυρά ήταν τα συμπεράσματα στα οποία έμελλε να καταλήξω χρόνια μετά.

Πίσω από κάθε σχέση, πίσω από τους άνδρες, υπήρχε μία κοινή γραμμή, ένα κοινό standard που υπό ατμόσφαιρα μυστικότητας τους ένωνε και που τους έκανε να μοιάζουν σατανικά πολύ μεταξύ τους. Οταν είσαι νέος-νέα και το συναίσθημα υπερτερεί της λογικής, η ικανότητά σου να σκέφτεσαι ψύχραιμα και να μπορείς να δείς ξεκάθαρα τον άλλον άνθρωπο, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και αυτό γιατί η καρδιά λαχταράει να γεμίσει, να χορτάσει. Δεν την νοιάζει αν αυτός ο άνθρωπος αργότερα πρόκειται να σε πληγώσει ή αν δεν πληροί τις βασικές προυποθέσεις που ανέκαθεν είχες ορίσει. Κάνει πεισματικά το δικό της και οι αντιστάσεις σου πέφτουν, πέφτουν…

…μέχρι που δεν μπορείς να υποχωρήσεις άλλο. Σιγά σιγά λοιπόν έρχεσαι σε ρήξη με τον ίδιο σου τον εαυτό, καθώς είναι αδύνατον να συνεχίζεις να τον πείθεις ότι όλα είναι καλά, ενώ δεν είναι.

Η λεπτή γραμμή που χωρίζει τα όρια του αυτοσεβασμού, με τα όρια της υποχώρησης για χάριν της σχέσης σου, είναι αυτή που θα ορίσει και το τέλος. Αν βέβαια σε κάνει εκείνος να την περάσεις.

Και όταν την περάσεις και αποφασίσεις ώριμα και ήρεμα πώς η σχέση αυτή σου κάνει κακό ή δε σου κάνει καλό ή τελοσπάντων δε σε αφήνει να αναπτυχθείς, θα κάνεις μία συζήτηση με εσένα την ίδια για το τί πήγε στραβά, τί δεν έγινε που θα μπορούσε να είχε γίνει, τί δεν πήρες, τί δεν έδωσες και τελικά, τί στο καλό διέλυσε την σχέση αυτή.

Οταν λοιπόν θα συζητάς με εσένα και ανακαλύψεις πώς με τα υπάρχοντα δεδομένα δεν είχες φταίξει σε κάτι ή δεν ήσουν εσύ που ύψωνες τοίχη ή που έβαζες εμπόδια, ίσως καταλήξεις στα συμπεράσματα που καταλήγω και εγώ. Και ίσως να μη σου αρέσουν πολύ, μόλις σου τα πώ.

Ο λαός μας στη συντριπτική του πλειοψηφία έχει μεγαλώσει στην κλασική ελληνική οικογένεια. Εκείνη την οικογένεια λέω, με τους «διακριτούς» ρόλους. Εκείνη που στην γεννιά μας, ήταν ψιλονορμάλ να χειροδικεί στα παιδιά του ο κάθε γονέας όταν αυτά δε διάβαζαν για το σχολείο, όταν δεν έτρωγαν όλο τους το φαϊ ή όταν τολμούσαν να κάνουν καμία ζημιά. Εκείνη την οικογένεια που δε συγχωρούσε και πολλά-πολλά, που όλα έπρεπε να γίνουν βάση προγράμματος και που όλοι όφειλαν να υπακούν στον πατέρα (ασχέτως αν ήταν ικανός ηγέτης ή όχι).

o-MOTHER-IN-LAW-facebook.jpg

Η οικογένεια εκείνη είχε επίσης μία μητέρα η οποία τις περισσότερες φορές είχε παντρευτεί σε μικρή ηλικία, ήθελε-δεν ήθελε, με κάποιον που ταίριαζε-δεν ταίριαζε. Στην οικογένεια αυτή κάποια στιγμή θα γεννιόντουσαν παιδιά. Η ανατροφή τους μπορεί να βασίστηκε στα έθιμα και τις παραδόσεις για να πάρουν σωστές αξίες και να μη γίνουν εγκληματίες (κάθε Κυριακή εκκλησία, νηστείες και προσευχή, που άγγιζαν τα όρια του ψυχαναγκασμού βέβαια από πλευράς γονέων), αλλά το μεγαλύτερο έγκλημα ήταν σε εξέλιξη.

Οι «σωστές» μητέρες και σύζυγοι, όπως προωθείται από τον λαό μας, είναι εκείνες που αγόγγυστα δέχονται τα πάντα και που δεν παραπονιούνται, κάνοντας εξαντλητική υπομονή και ακολουθώντας πιστά τον σύζυγό τους (ακόμα και στα λάθη του). Περιορισμός της προσωπικής ελευθερίας και βούλησης το λέω εγώ, σε ελεύθερη μετάφραση.

Υπάρχουν μητέρες, που δέχτηκαν μπροστά στα ίδια τους τα παιδιά, να προσβληθούν συστηματικά από τον άνδρα τους και σε ορισμένες περιπτώσεις να ξυλοκοπηθούν. Πολλές από αυτές δεν αντέδρασαν, φοβούμενες τις συνέπειες, καθώς τις περισσότερες φορές δεν ήταν οικονομικά ανεξάρτητες (για να αντιδράσουν ή να αποδράσουν). Ετσι λοιπόν, δεν είχαν διέξοδο και ο μόνος δρόμος ήταν να ΔΕΧΟΝΤΑΙ την κατάσταση, κάνοντας και πάλι ΥΠΟΜΟΝΗ και σιωπή.

Αυτό δυστυχώς, όταν μεγαλώνεις γιό (και κόρες), έχει συνέπειες. Και όχι, δεν είναι οι καλύτερες. Στην πραγματικότητα, ανατρέφεις το γιό σου με ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ ΠΡΟΤΥΠΑ σε ότι αφορά την φύση της γυναίκας. Του μαθαίνεις (άθελά σου) ότι γυναίκα σημαίνει ατελείωτη υπομονή, πνίξιμο των παραπόνων, απαγόρευση απαιτήσεων και πρωτοβουλιών, δισταγμό, φόβο, αποδοχή προσβολών, μετατροπή σε σάκο του μπόξ, καθαρίστρια, πλύστρα, μαγείρισσα, ξεσκονίστρα, έλλειψη βούλησης και τελικά έλλειψη προσωπικότητας.

Οταν αυτή η ίδια δεν έβαλε ποτέ τα όριά της στο σπίτι της, πώς να περιμένω από τον γιό της να φερθεί σωστά σε εμένα?

Οταν δεν του δίδαξε σεβασμό πρός τη γυναίκα, πώς να περιμένω εκείνος να με σεβαστεί?

Οταν δεν ξέσπασε ποτέ για τους δικούς της λόγους, πώς να περιμένω ο γιός αυτής της γυναίκας να ανεχτεί το δικό μου φυσιολιογικό ξέσπασμα, χωρίς να με κρίνει άσχημα ή να με χωρίσει?

Οταν μιά ζωή δεν ήταν ο εαυτός της, αλλά επαιζε έναν ρόλο που της επιβλήθηκε, πώς να περιμένω ο δικός της γιός να με αγαπήσει που μαζί του επιδιώκω να είμαι πάντα ο εαυτός μου?

Πολλά τα ερωτήματα που θα της έθετα, αλλά στο βάθος δε την κατηγορώ. Στη θέση της, αν δε γινόταν αλλιώς, ίσως να έκανα αυτό που αναγκάστηκε να κάνει και εκείνη, προκειμένου να επιβιώσουν τα παιδιά μου και εγώ. Αν όμως μπορούσε να κάνει αλλιώς και δεν το έκανε, γιατί ίσως ήταν σε μία κατάσταση στην οποία είχε βολευτεί και γιατί το να αποτελέσει σωστό πρότυπο γυναίκας πρός τον γιό της φάνταζε κουραστικό, τότε έχει κάνει κάτι ασυγχώρητο.

Αναρωτιέμαι ωστόσο για το πώς πρέπει να επιβιώσω τελικά σε μία κοινωνία, μεταγενέστερη της δικής της, όπου η θέση της γυναίκας έχει πλέον αλάξει τόσο πολύ. Σπούδασα, ταξίδεψα, διάβασα λογοτεχνία και ψυχολογία, αναγνωρίζω μία σωστή και δίκαιη συμπεριφορά και φυσικά την καταδικάζω αν είναι λάθος. Ο γιός αυτής της γυναίκας όμως έχει γαλουχηθεί με τα παλιά πρότυπα, τα δικά της. Πώς πρέπει να είμαι, τί πρέπει να είμαι για να τον πείσω να με δεχτεί (με την καρδιά του όμως) στη ζωή του?

Και ενώ οι μεγάλοι ψυχίατροι λένε πώς οι άνδρες κατά βάση ερωτεύονται και επιθυμούν για συζύγους τους γυναίκες που μοιάζουν με τις μητέρες τους, πες μου τελικά τί πιθανότητες έχω να μοιάζω εγώ σε εκείνη, που έμαθα κάθε μέρα της ζωής μου να αγωνίζομαι, χωρίς την προστασία ενός άνδρα και να παλεύω για το καλύτερο. Που έμαθα να μην θυματοποιούμαι, να αντιδράω στην άδικη μεταχείριση, να μην είμαι κάν καλή νοικοκυρά γιατί δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με την κουζίνα όσα χρόνια διάβαζα και πού εγώ στο μυαλό μου έχω τον άνδρα κάπου κοντά σε εμένα και όχι πάνω από εμένα. Σύντροφο και συνοδοιπόρο, όχι δυνάστη._

Επιμέλεια κειμένου: Λευκοθέα Κρ.

unsplash-logoIan Baldwin

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.