Καλοκαιρινές αναμνήσεις των μικρών μου χρόνων

Καλοκαιρινές αναμνήσεις των μικρών μου χρόνων

Ηταν σαν χθές που ήμουν παιδί. Θυμάμαι τα αρώματα του καλοκαιριού και τα ροδακινί χρώματα του ήλιου. Τη γεύση του δροσερού καρπουζιού που λαίμαργα έτρωγα τα μεσημέρια. Τα κεράσια, το όχι και τόσο αγαπημένο πεπόνι, το παγωτό σοκολάτα πύραυλος που με έκανε μία μικρή κλόουν και τα υπολείμματά του που κολλούσαν στις παλάμες.

Τα κοντομάνικα t-shirts και τις σαγιονάρες. Τις φίλες που ερχόντουσαν κάθε μεσημέρι μετά το φαγητό και παίζαμε στο δωμάτιο επιτραπέζια ή ακούγαμε μουσική στο ραδιόφωνο και η μαμά φώναζε να βάλουμε πιο σιγά. Τις ατελείωτες ώρες που προσπαθούσα να γράψω κασέτα από τα τραγούδια που έπαιζαν στο ραδιόφωνο! Εκείνο το rec + play…. Και ο εφιάλτης των διαφημίσεων που χαλούσαν τις ηχογραφήσεις μου.

Θυμάμαι τα απογεύματα που πηγαίναμε για μπάνιο στην αγαπημένη παραλία του Υακίνθου και ορμούσαμε ιδρωμένα από την 30λεπτη διαδρομή με το αυτοκίνητο, στα μπλε νερά.

Την εξέδρα, που ήταν ένα τεράγωνο «νησί» μέσα στη θάλασσα, μερικά μέτρα από την ακτή και που ήταν ο απόλυτος στόχος για όλους μας. Εκεί μαζευόμασταν γνωστά και άγνωστα παιδιά, εκεί έμαθα να κάνω τις πρώτες μου βουτιές. Θυμάμαι τα 2 μέτρα βάθος που έφτασα μιά φορά με μία ανάσα, που έπιασα άμμο απο τον βυθό και βγαίνοντας στην επιφάνεια ένιωθα οτι είχα κάνει το πιο μεγάλο μου κατόρθωμα.

Δεν ένιωθα φόβο, μόνο ελευθερία. Και δύναμη. Ηθελα να εξερευνήσω, να δώ τα ψάρια και το πως βάθαινε απότομα το νερό. Ενίοτε το έκανα, φορώντας μία μάσκα. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, είχα κανα δυο φόβους. Ο ένας ήταν τα «μπλε» νερά, εκεί που δεν πατούσαμε και που το νερό σκούραινε. Τα παιδιά έλεγαν τόσες πολλές ιστορίες τρόμου για αυτό! Ενας άλλος φόβος ήταν τα σημεία όπου υπήρχαν φύκια. Αν και δεν καταλάβαινα τι ακριβώς με τρόμαζε σε αυτό, νομίζω τελικά πως ήταν η υφή τους όταν με ακουμπούσαν στα πόδια και το σκούρο χρώμα τους. Η φαντασία μου κάλπαζε.. Σκεφτόμουν πως μπορεί να είναι κανένα τεράστιο πλάσμα που ξάπλωνε μοχθηρά εκεί και ανα πάσα στιγμή θα εφορμούσε να μας φάει.

Θυμάμαι επίσης εκείνη την ημέρα του Αυγούστου όπου με τα ξαδέρφια μου ανεβήκαμε στην πολυπόθητη εξέδρα και ξαφνικά μία αγέλη μεδουσών μας περικύκλωσε! Ηταν πελώριες, με διάφανο μπλέ σώμα. Ηταν πολλές και η μεγαλύτερη από αυτές σε μέγεθος, χαρακτηρίστηκε απο τους παραυρισκόμενους ώς «μάνα». Τελικά, ήρθε ο ναυαγοσώστης και μας μετέφερε έναν-έναν με το κανό προς τα έξω.

Αλλη μιά φορά θυμάμαι πως θέλαμε με την αδερφή μου να ανταγωνιστούμε στην κολύμβηση και θέσαμε ώς στόχο την πορτοκαλί σημαδούρα. Στα μισά της διαδρομής κουράστηκα ή αγχώθηκα και ένιωσα δύσπνοια. Την τρόμαξα πολύ καθώς νόμιζα πως πνίγομαι. Τελικά, ήρθε ο πατέρας μου να με βγάλει, αν θυμάμαι καλά!

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα απογεύματα που έπρεπε υπομονετικά να περιμένουμε τουλάχιστον 2 ώρες από τη λήψη του μεσημεριανού φαγητού μέχρι να ξαναμπούμε στο νερό, ώστε να έχουμε προλάβει να χωνέψουμε! Και μετρούσαμε την ώρα αντίστροφα. Καθόμουν συνήθως στην ξαπλώστρα και άκουγα μουσική στο Walkman μου, κοιτώντας προς την θάλασσα και βαριόμουν.

Εκείνη η μυρωδιά της καρύδας του αντιηλιακού που μοσχοβολούσε σε ολόκληρη την παραλία και το υποχρεωτικό πασάλειμμα 20’ πρίν την έκθεση στον ήλιο. Και το άγχος αν δεν το είχαμε κάνει. Οχι, δεν ξεχνιούνται όλα αυτά.

Η θεϊκή και ονειρεμένη μυρωδιά του ψάθινου καπέλου μου, κάθε φορά που σκέπαζα το πρόσωπό μου με αυτό, όταν έκανα ηλιοθεραπεία. Ανοιγα τα μάτια και έβλεπα έναν μικρό μπεζ κόσμο με ψάθινο πλέγμα, τις ακτίνες του ήλιου που προσπαθούσαν να το διαπεράσουν και την ασφάλεια που με έκανε να νιώθω.. φυσικά και θα ζούσα εκεί αν μπορούσα.

Θυμάμαι τις μέρες που φύσαγε πολύ και που τα κύμματα μας αποθάρρυναν από το μπάνιο που όλοι με λαχτάρα περιμέναμε να κάνουμε. Βλέμματα απογοήτευσης και γκρίνια, αλλά τελικά κάτι γινόταν και μπάνιο κάναμε! Ηταν και εκείνη η παρεούλα των συνομιλήκων μου που θεωρούσαν τα κύμματα αφορμή για να αποδείξει ο καθένας την δύναμή του και το θάρρος του. Απορώ με εμένα για το πως κατέληγα στα βαθειά να αποφεύγω πελώρια κύμματα βυθίζοντας τον εαυτό μου κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, κάθε φορά που ερχόταν κατά πάνω μας ένα από αυτά. Υπήρχε μάλιστα ένα αρκετά ψηλό και πλατύ, το οποίο με βρήκε την ώρα που προσπαθούσα να βγώ πρός την ακτή, στα ρηχά και με μπουρδούκλωσε για τα καλά! Με έφερε μερικές στροφές, σαν πλυντήριο και κάπως σώθηκα. Δεν θυμάμαι πως ακριβώς.

Τα ροδάκινα, τα kiwi, τα μούσμουλα, τα φρέσκα σύκα, οι τηγανιτές πατάτες, η χωριάτικη σαλάτα με φέτα, η coca cola είναι οι απόλυτες γεύσεις κάθε καλοκαιριού που πέρασε από την ζωή μου.

Τα κουκουνάρια που μάζευα στο χωριό, τινάζοντάς τα πάνω στο χώμα και μετά τα έσπαγα με μιά μεγάλη πέτρα για να τα καθαρίσω και μετά να τα καταβροχθίσω. Ηταν πεντανόστιμα, όμως ποτέ δεν ήταν αρκετά!

Θυμάμαι που περπατούσα πάντα σχεδόν ξυπόλητη και τους γονείς μου που με μάλωναν.

Ηταν δροσερά να νιώθω τα πλακάκια με γυμνά τα πόδια!

Εκείνο το μεγάλο πλαστικό μπουκάλι στο ψυγείο που πάντα έμπαινα στον πειρασμό να πιώ με το στόμα και που δεν έπρεπε, καθώς έπιναν και οι υπόλοιποι της οικογένειας από εκεί.

Αδύνατον να ξεχάσω εκείνες τις απίστευτα ζεστές νύχτες που δεν υπήρχε ούτε air condition, ούτε ανεμιστήρας και που έβρεχα με κρύο νερό το κρεβάτι μου για να μην ζεσταίνομαι και να καταφέρω τελικά να κοιμηθώ!

Αλλες νύχτες όμως, όταν τύχαινε να είμαστε κάπου έξω, με μάγευε ο ουρανός. Τα αστέρια έδειχναν πάντα τόσο φωτεινά και τόσο κοντά μου. Ονειρευόμουν πως μπορώ να πετάω ανάμεσά τους και φανταζόμουν την απόλυτη ελευθερία που θα μου έδινε κάτι τέτοιο.

Αυτές νομίζω πως είναι οι πιο χαρακτηριστικές αναμνήσεις απο τα καλοκαίρια των μικρών μου χρόνων.

Advertisements

5 thoughts on “Καλοκαιρινές αναμνήσεις των μικρών μου χρόνων

  1. Ο/Η mariafanblog λέει:

    πολύτιμες καλοκαιρινές αναμνήσεις…και εγω θυμαμαι τα καλοκαίρια τις διακοπές με τα ξαδελφια και τις αυτοσχεδιες σκηνες στην αμμο που έφτιαχναν οι γονεις μας για να κοιμηθούμε…

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η EriS λέει:

      ..αυτοσχέδιες σκηνές στην άμμο? υπέροχο…. αντίστοιχα και εμείς φτιάχναμε «σκηνές» στην κουκέτα του δωματίου που μοιραζόμουν με την αδερφή μου, κάπου ανάμεσα στο πάνω κ το κάτω κρεβάτι!! Ηταν το λεγόμενο «σπιτάκι» και ένα ιδανικό μέρος για να λέμε τρομακτικές ιστορίες! ❤

      Αρέσει σε 2 άτομα

      • Ο/Η mariafanblog λέει:

        Ητάν όντως τόσο όμορφα…..υπέροχες αναμνήσεις…είχαμε και σπιτάκι που το λέγαμε καλύβα, έξω στον κήπο μας ανάμεσα στα μυρωδάτα λουλούδια και δέντρα μας…ηταν ιδανικό για μεσημεριανους υπνους το καταμεσημερο μ τα τζιτζικια ολογυρα…

        Μου αρέσει!

  2. Ο/Η S For Summer λέει:

    Μα τι ωραίες ιστορίες;
    Λατρεμένη μυρωδιά ψάθινου καπέλου, γεύση αλμύρας, αίσθηση ελευθερίας και γνωστός πειρασμός το δροσερό μπουκάλι στο ψυγείο.
    Εμείς στο S For Summer το καλοκαίρι το έχουμε πολύπολύπολύ αγαπημένο, να ξέρεις!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Eri.S λέει:

      Αυτό με το μπουκάλι στο ψυγείο, ε?? 😛 Και ναί, είμαστε προ των πυλών για να τα ζήσουμε όλα αυτά ξανά!!!! Ως Ιουνογεννημένη, να δείς εγώ πόσο το αγαπώ… Συνεπώς δε γίνεται να μην ακολουθώ τις αγαπημένες καλοκαιρινές πρωταγωνίστριες της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, S For Summer ❤ ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.