Κρίση πανικού: μια μικρή εφηβική ιστορία

Έως 17 χρονών, ήταν όλα μια χαρά. Ανεμελιά, παιχνίδια, χαρά, ξέγνοιαστα καλοκαίρια, φίλες, επισκέψεις, πάρτυ, αθώα φλέρτ, πρώτο φιλί κλπ… Μέχρι που μια μετάθεση λόγω του επαγγέλματος του πατέρα μου, έμελλε να ανατρέψει πολλά από όσα θεωρούσα δεδομένα.

Αλλαγή πόλης (ξανά), αλλαγή σχολείου στην β’ λυκείου, αλλαγή σπιτιού, βίαιος αποχωρισμός από τους φίλους που με κόπο είχα σχηματίσει τα προηγούμενα χρόνια, τα τεντωμένα νεύρα των γονιών μου και η εφηβεία μου.

Πρώτη μέρα λοιπόν στο νέο σχολείο, σε μία επαρχιωτική πόλη, με παιδιά να με κοιτάνε με άγριο και περίεργο ύφος, καθώς για αυτά ήμουν η «ξένη».

Και μέσα σε όλο αυτό το χάος, τόσο το έξω όσο και το μέσα μου, άρχισα να βιώνω τα πρώτα περιστατικά λεκτικού bullying. Εσύ που ήρθες από αλλού, τι κάνεις εσύ εδώ, δεν είσαι σαν εμάς, δεν σε χρειαζόμαστε, γιατί έχεις τόσα σπυράκια, τι σόϊ είναι αυτη η μουσική που ακούς (low bap τότε). Σήκωνα χέρι για να πω (ανόρεκτα πλέον) μάθημα στην τάξη και άκουγα χάχανα και σχόλια πίσω από την πλάτη μου κυριολεκτικά. Για νέους φίλους, ούτε λόγος.

andrew-neel-209619-unsplash.jpg

Και κάπου εκεί έχασα και την όρεξή μου για διάβασμα, ποιά εγώ, που την προηγούμενη χρονιά είχα φτάσει το 18.2. Σταμάτησα να ονειρεύομαι τι θέλω να γίνω, τι να σπουδάσω. Με ενδιέφερε μόνο να ακούω μουσική, να διαβάζω κάποιο βιβλίο, περιοδικό, να βλέπω ταινίες και να χαζεύω έξω από το παράθυρο.

Ενιωθα αδικία. Παντού γύρω μου. Και δεν έβρισκα πουθενά κατανόηση. Ισως μόνο στη μουσική. Και μια φορά την εβδομάδα που επισκεπτόμουν την πόλη μου για να δώ για ένα απόγευμα τους φίλους και τις φίλες μου στο αγαπημένο μας στέκι στην Ηφαίστου.

Και σχεδόν ένα χρόνο μετά, επαναπατρίστηκα! Επιστρέψαμε στην πόλη μου, επέστρεψα στο παλιό μου σχολείο, στους παλιούς μου συμμαθητές, σε νέο σπίτι και σε νέα γειτονιά.

Και ενώ όλα έμοιαζαν πια «μαγικά» και ήμουν έτοιμη να τα ζήσω με ενθουσιασμό και αγάπη, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου όπως τα είχα αφήσει.

Αντιμετώπισα νέο κύμα επικριτικών σχολίων, αυτή τη φορά στο γνώριμό μου σχολείο. Τα παιδιά δε με καλωσόρισαν ακριβώς.. ούτε με κοίταξαν με ενθουσιασμό.. Μάλιστα με βομβάρδιζαν με υποτιμητικά ή υπεροπτικά βλέμματα και ερωτήσεις τύπου γιατί άλλαξες σχολείο, γιατί γύρισες πίσω, γιατί ξαναγύρισες στο σχολείο μας, γιατί χειροτέρεψε η ακμή σου, μου έλεγαν το πόσο περίεργο τους φάνηκε όλο αυτό, το πόσο δε συνηθίζεται όλο αυτό, αν έχει διαλυθεί η οικογένειά μου κλπ.. Είχα μπεί ξανά στο στόχαστρο της κριτικής των άλλων..

Ωστόσο κάνα δυο παιδιά αντιστάθηκαν στο παιχνίδι των αδιάκριτων ερωτήσεων και απλώς με δέχτηκαν πίσω σαν να ήμουν μαζί τους όλο το προηγούμενο διάστημα. Με το ένα από αυτά τα δύο άτομα, διατηρώ μέχρι σήμερα τη φιλία μας.



Επιπλέον, στη νέα μου γειτονιά, τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς ρόδινα. Είχαμε ιδιαίτερα κακότροπους γείτονες και κάθε λίγο δημιουργούνταν προβλήματα, σε τέτοιο βαθμό που απέφευγα να κυκλοφορώ μόνη μου, μη τυχόν και γίνω μάρτυρας σε κανέναν καυγά πάλι.

Ημουν πάντα καλή στα μαθήματα, ιδίως στις φυσικές επιστήμες. Οι συνθήκες όμως της ζωής μου δε μου επέτρεπαν να έχω ήρεμο μυαλό για να τηρώ ένα σταθερό πρόγραμμα διαβάσματος. Ευτυχώς που «άρπαζα» σχετικά εύκολα τη γνώση στην παράδοση του μαθήματος. Ωστόσο οι πανελλήνιες απαιτούν συστηματικό διάβασμα και όχι κενά.

Ετσι λοιπόν, είχαν μαζευτεί πολλά μέσα στο κεφάλι μου. Οι απανωτές αλλαγές σχολείων και σπιτιών, το άγχος για τις πανελλήνιες, η πίεση για διάβασμα και κάλυψη των κενών, η ακμή στο πρόσωπο και η χαμηλή αυτοπεποίθηση, η σκληρή κριτική των συνομηλίκων μου τόσο στο παλιό όσο και στο κανονικό σχολείο, οι καυγάδες και ο φόβος στη γειτονιά, οι εξάρσεις της εφηβείας μου… ήταν πολλά για μια 17χρονη.

Μια μέρα λοιπόν, στο κανονικό μου σχολείο, της πόλης, σηκώθηκα να λύσω μία άσκηση στα μαθηματικά. Αυτό ήταν. Ενιωσα ζαλάδα, δύσπνοια, ίδρωσαν οι παλάμες μου και λύγισαν τα γόνατά μου.

Είχα μόλις βιώσει την πρώτη μου κρίση πανικού. Με έβγαλαν έξω να πάρω αέρα, με κάθησαν σε μιά καρέκλα και κάλεσαν του γονείς μου στο τηλέφωνο. Τελικά αποχώρησα. Όλοι νόμιζαν πως είχα απλά λιποθυμήσει και συνήλθα, αλλά η αλήθεια ήταν διαφορετική. Το 2003 δεν ήταν ακόμα στη «μόδα» οι κρίσεις πανικού… Ούτε οι καθηγητές μου δεν κατάλαβαν τι μου είχε όντως συμβεί.



Και δεν τους το αποκάλυψα ποτέ. Ηταν ένα ταμπού ακόμα τότε. Πού να φανταζόμουν πως 10 χρόνια μετά, το 25% των ανθρώπων βιώνει έστω και μία κρίση πανικού στη ζωή του. Όχι οτι είναι ευχάριστο, αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχει λόγος κάποιος να το κρύβει και να υποφέρει σιωπηρά..

3cddc1f2d4100c2c74d6f09c964b68d3--be-smart-be-brave

Δυστυχώς δεν απευθύνθηκα αμέσως σε ψυχολόγο, καθώς στην οικογένειά μου, αλλά και στο σχολείο, το προσπέρασαν αρκετά χαλαρά. Είχε από καιρό ήδη μέσα μου να καλλιεργείται η αγοραφοβία. Είμαι σχεδόν σίγουρη πως ξεκίνησε στο νέο σχολείο της επαρχίας που είχα φοιτήσει τον προηγούμενο χρόνο. Αν δεν ήταν αυτός ο λόγος, ήταν σίγουρα η αφορμή.

Συχνά ένιωθα να λείπει η σταθερή βάση κάτω από τα πόδια μου. Όταν στην εφηβεία όλα μέσα μου ήταν υπό αμφισβήτηση, είχα τρομερή ανάγκη να πιαστώ από ένα σταθερό περιβάλλον. Αλλά δυστυχώς δεν ήταν διαθέσιμο κάτι τέτοιο για εμένα τότε..

Σε 1.5 χρόνο είχαμε αλλάξει συνολικά 3 σπίτια , 3 γειτονιές και 2 πόλεις. Γυρνούσα το βλέμμα μου γύρω γύρω και πέρα από τα φυσικά πρόσωπα, τους γονείς, δεν έβλεπα τίποτα άλλο γνώριμο γύρω μου. Και η μεγαλύτερη αδερφή μου έλειπε για σπουδές στο εξωτερικό.

Οι κρίσεις πανικού πλέον είχαν γίνει καθημερινό φαινόμενο. Δεν άντεχα να βρίσκομαι ούτε λεπτό μέσα στο μάθημα περιτριγυρισμένη από 30 ακόμα άτομα, παραταγμένα στα θρανία. Ενιωθα μόνιμα ζαλάδα εκεί μέσα και ιδρωμένες παλάμες.

feliphe-schiarolli-445578-unsplash.jpg

Κανένας καθηγητής δεν ήξερε τίποτα για εμένα, άλλωστε δε μας είχαν μιλήσει ποτέ για τις κρίσεις πανικού. Το έκρυβα γιατί φοβόμουν και γιατί ντρεπόμουν.

Και αν έχεις τη απορία του πώς ήξερα τι μου συνέβαινε, θα σου πω οτι ήταν η πρώτη χρονιά που είχαμε υπολογιστή στο σπίτι και καθόμουν με τις ώρες να ψάχνω τα συμπτώματα. Ολα οδηγούσαν στην κρίση πανικού και στην αγοραφοβία. Δε συνιστώ βέβαια σε κανέναν να γκουγκλάρει τα συμπτώματά του – είναι λάθος – αλλά δεδομένων των δικών μου συνθηκών ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω τότε.

Η λύση ωστόσο ήρθε από την θεατρική ομάδα και την ομάδα της χορωδίας. Στράφηκα λοιπόν σε ο,τι μου έδινε χαρά και με απελευθέρωνε.

Ευτυχώς όταν η αγοραφοβία μου βρισκόταν σε έξαρση, είχαμε ξεκινήσει πρόβες και με τις δύο καλλιτεχνικές ομάδες στα πλαίσια σχολικών γιορτών. Δικαιολογημένα πλέον απουσίαζα από κάποια μαθήματα (για εμένα αυτό ήταν ο,τι πιο λυτρωτικό) και αφιέρωνα τον χρόνο μου στο τραγούδι, το πιάνο και τον ρόλο μου στις θεατρικές παραστάσεις.

rob-laughter-491252-unsplash(1).jpg

Και μέσα από αυτή τη «λύση», ανέβηκε κάπως η αυτοπεποίθησή μου και γυρνώντας στο σπίτι, είχα λίγο περισσότερη όρεξη να διαβάσω. Εβαλα λοιπόν από μόνη μου τον εαυτό μου σε έναν πρόγραμμα διαβάσματος παρά τις εξωτερικές συνθήκες, ώστε να μπορέσω να αρχίσω να ονειρεύομαι ένα μέλλον μετά το σχολείο.

Οι κρίσεις πανικού αραίωσαν και σε αυτό βοήθησε πολύ και η παρέα μου με μια καλή φίλη εκείνη την χρονιά, με την οποία πηγαίναμε μαζί και στο ίδιο φροντιστήριο. Ηταν άτομο με ανοιχτό μυαλό, καθόλου ρατσίστρια και επικριτική στις αλλαγές των άλλων και ηταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν για να νιώθω ωραία.

Τελικά οι πανελλήνιες πήγαν σχετικά καλά. Ως διά μαγείας να πω οτι στις φοιτητικές αίθουσες δεν αντιμετώπιζα πια κρίσεις πανικού. Το σχολείο ήταν μακράν πιο πιεστικό. Ωστόσο, χρωστούσα στον εαυτό μου κάτι από τα 17 μου..

.. 5 χρόνια αργότερα επισκέφτηκα τελικά μία ψυχολόγο, ούσα φοιτήτρια πια. Επρεπε να λύσω μία και καλή μέσα μου τον παλιό εφιάλτη του πανικού και της αγοραφοβίας. Ο άνθρωπος αυτός με βοήθησε ριζικά. Απελευθερώθηκα μόλις άρχισα να απομυθοποιώ τις κρίσεις πανικου. Μπήκαν νέες βάσεις στη ζωή μου. Το δικαιούμουν.

bb3afacc15971d4eea8f8d5c40dc58e4

Σε ευχαριστώ που με διάβασες ως εδώ!

Αν ταυτίστηκες έστω και λίγο με τα συμπτώματα ή κρύβεις κάτι που φοβάσαι, μη χάνεις πολύτιμο χρόνο και επισκέψου άμεσα ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή.

White and Pink Strikeout Cosmetics Beauty Logo(3)-page-001

♥♥♥

υ.γ. 1 Σήμερα, σε περιόδους άγχους και υπό το καθεστώς στρεσογόνων παραγόντων, προσπαθώ να αντιμετωπίζω τα συναισθήματά μου και τις σκέψεις μου κυρίως με φυσικούς τρόπους.

υ.γ. 2 Σε προηγούμενα άρθρα περιγράφω τρόπους αντιμετώπισης του άγχους μέσα από το περπάτημα, τον διαλογισμό, την χαλαρωτική μουσική, την επαφή με τη φύση, την υγιεινή διατροφή, τα χαλαρωτικά είδη τσαγιού κλπ.

jared-rice-388260-unsplash.jpg

υ.γ. 3 Το παρόν άρθρο δεν υποκαθιστά ιατρική γνώμη, διάγνωση ή θεραπεία. Το παρόν άρθρο εκφράζει απλώς τις απόψεις του συγγραφέα. Αν θεωρείτε πως σας απασχολεί κάτι, απευθυνθείτε σε ειδικό ψυχικής υγείας.

Photo by Jared Rice on Unsplash
Photo by Andrew Neel on Unsplash





Advertisements

4 thoughts on “Κρίση πανικού: μια μικρή εφηβική ιστορία

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Μπράβο για το παραπάνω κείμενο, γιατί η ίδια δεν έχω μεν βιώσει κρίση πανικού αλλά τα λεγόμενα σου θα βοηθήσουν πολύ όσους περνούν κρίσεις. Η ίδια κάνω γιόγκα πάνω από τριάντα χρόνια και έχω περάσει και αρκετά χρόνια κάνοντας διαλογισμό και αυτά σίγουρα βοηθούν.
    Αυτό που προσωπικά με βοήθησε στα οδυνηρά χρόνια που πέρασα, (γιατί πέρασα) είναι να μιλώ για ότι με βασάνιζε με δυο καλές μου φίλες, γιατί αν κανείς δεν εκδηλώσει τα συναισθήματα του, κινδυνεύει από πολύ σοβαρές αρρώστιες… 😛
    Καλή δύναμη για τη συνέχεια που εύχομαι να είναι δημιουργική και χαμογελαστή! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Eri.S λέει:

      Ο πανικός και το άγχος μπορεί να προϋπήρχαν, όμως διαστάσεις επιδημίας φαίνεται να παίρνουν στη νέα γενιά, κυρίως τη γενιά της τεχνολογίας και των γρήγορων ρυθμών ζωής, στην οποία & ανήκω. Οι κρίσεις πανικού είναι αντιμετωπίσιμες μα χρειάζονται διαχείριση! Θαυμάζω που έμεινες πιστή 30 χρόνια στη yoga! Έχω διδαχθεί κάποιες τεχνικές αναπνοών pranayama και συγκεκριμένα μία από αυτές με βοήθησε πάρα πολύ. Ο διαλογισμός είναι κάτι που επίσης βοηθάει σημαντικά, εσύ το ξέρεις! :* Χαίρομαι πολύ που είχες 2 φίλες να σε ακούσουν & να βγάλεις από μέσα σου ο,τι σε βασάνιζε την περίοδο που το είχες ανάγκη 🙂 Σε ευχαριστώ ΠΟΛΥ για το σχόλιό σου Αιναφετς μου!!! ❤ Εύχομαι & εγώ με τη σειρά μου να βοηθηθεί κάποιος διαβάζοντας το κείμενο & να βρεί εκείνες τις λύσεις που θα τον/την απελευθερώσουν!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Ποτέ ξανά να μην διστάσεις να βγάλεις από μέσα σου ότι σε βαραίνει… τουλάχιστο εδώ θα έχεις όσο εσύ το θέλεις, κάποιον να σε ακούσει! 😉
    Φρόντισε να θυμάσαι κάθε πρωί πριν σηκωθείς απ΄ το κρεββάτι να κάνεις τις αναπνευστικές σου ασκήσεις, επίσης βοηθά το περπάτημα, αλλά μόνη και χωρίς μουσική στα αυτιά και πάνω απ΄όλα να μη φοβάσαι να φοβηθείς! 😛

    ΑΦιλάκια καρδιάς! (Α=Αληθινά) 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    • Ο/Η Eri.S λέει:

      Πολυ γλυκά και από καρδιάς όλα όσα μου έγραψες!! :* Ευτυχώς πέρασαν αρκετά χρόνια από τα 17 μου (τουλάχιστον 14) και όλο αυτό το διάστημα γνώρισα πολύ όμορφους τρόπους να χαλαρώνω το άγχος όταν το χρειάζομαι. Ο πανικός ανήκει μιά για πάντα στα χρόνια της εφηβείας μου.. Άφησε όμως κ ένα καλό.. Με έμαθε να αγαπώ και να σέβομαι περισσότερο τον ευατό μου. Το self love όχι μόνο δεν είναι παρεξηγήσιμο, είναι απαραίτητο!! 🙂 Και ναί, νιώθω υπέροχα να ξέρω οτι έχω ιντερνετικούς φίλους που μπορούμε να μοιραζόμαστε πράγματα! Ευχαριστώ Αιναφέτς!!!! υ.γ. εχω γράψει άρθρο για το περπάτημα και το πόσο έχει βοηθήσει 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.